ايسنا - گراهام پل داور ۴۲ ساله انگليسى كماكان كانديداى شماره يك براى قضاوت دربى پرسپوليس - اس تق لال است.
او كه جزو زبده ترين داوران روز فوتب-ال اروپا به شمار مى رود حرفه خود را در امر قضاوت از سال ۱۹۸۰ در ليگ منطقه اى انگلستان آغاز كرد.
گراهام پل كه به گفته رضا غياثى، رييس كميته داوران فدراسيون فوتبال، براى قضاوت اين مسابقه شخصاً اعلام آمادگى كرده در سال ۱۹۹۱ به عضويت گروه داوران ملى انگليس نايل آمد و دو سال بعد از آن در ليگ برتر اين كشور داورى مسابقات را بر عهده گرفت.
وى در سال ۹۶ رسماً داور بين المللى فيفا شد كه تا به امروز نيز جزو داوران ممتاز قرار داشته است. يكى از بازيهاى بسيار حساسى كه با سوت پل آغاز شد، ديدار منچستر يونايتد و آرسنال در فينال سوپر جام انگلستان در سال ۹۸ بود. جدا از اين بازى، او در فينال جام حذفى انگليس در سال هاى ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ حضور داشت كه اين دو افتخار در كنار ساير موفقيت هاى بين المللى اش به او اعتبار ويژه اى بخشيده است.
گراهام پل كه در حال حاضر با ۱۸۴ سانتيمتر جزو داوران خوش قد و قامت فيفا محسوب مى شود، اولين مسابقه بين المللى خود را در سال ۱۹۹۷ در ديدار آذربايجان و فنلاند قضاوت كرد و تا به امروز در كارنامه اش اين بازيها به چشم مى خورد:
فرانسه - جمهورى چك و اسلوونى - نروژ در يورو ۲۰۰۰
بايرن مونيخ - رئال مادريد در نيمه نهايى ليگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۰
كرواسى - ايتاليا در جام جهانى ۲۰۰۲
بنابراين گزارش، هر چند گراهام پل شخصاً از اين پيشنهاد استقبال كرده و تأكيد داشته كه با توجه به خالى بودن تقويم كارى او در حول و حوش روز مسابقه استقلال و پرسپوليس، قادر به قضاوت در اين مسابقه است، ولى بايد ديد سرانجام از ميان گزينه هاى مورد نظر كميته داوران كه گراهام پل (انگليس)، هربرت فندل (آلمان)، فرانك دبليكر (بلژيك) و موجتو گونزالس (اسپانيا) هستند كداميك امكان حضور در دربى را پيدا خواهند كرد.

امير حسين ناصر
«شب قبل اش با هم دماوند رفته بوديم. ماشين نياورده بود، كنارم توى ماشين من نشست. تا تهران حرف زديم، شايد اسمش را بشود گذاشت درد دل اما اولين بار بود كه مجيد اين حرف ها را مى زد. چيزهايى گفت كه در اين ۴ سال كه با هم هستيم نگفته بود. ما ۵۰ سفر با هم بوديم. پيش خودم گفتم چرا اينها را امشب مى گويد، دلم سوخت وقتى …»
بچه كوچه نشاط مرد. دوستانش مى گويند خوشبخت مرد اما باور نكنيد، دلش پر بود كه رفت. حسين ياريار (مدير باشگاه هنرمندان) از شب قبل سكته اش گفت: «ماها هر كدام خلوت و دلمشغولى هاى خاص خودمان را داريم. من نمى توانم بگويم چه گفت اما هرچه مى گفت از نجابتش بود، از اينكه ۴۰-۳۰ سال است كه اگر كمى گستاخى يا پررويى داشت حق اش چيزى ديگرى بود.» يك روز پرونده اش را كامل كردند كه بيمه بشود، مستمرى بگيرد. پول نداشت اما شيشه باشگاهش را نشكست. وضعيت مالى مناسبى نداشت اما كسى نفهميد؛ «هيچ وقت مهلت نمى داد اول سلام كنيم. هر وقت كسى مى مرد يا شرايط شادى پيش مى آمد قبل از همه او زنگ مى زد. نمى دانم درست است بگويم يا نه ولى او در زندگى مشكل مالى داشت، با اين حال هيچوقت كسى نفهميد. به نظرم در زندگى اش موفق و خوشبخت بود.»
محمد پنجعلى از روزهايى گفت كه مدير تيم هاى پايه پرسپوليس بود. از خاطرات روزهايى كه بيشتر از خانواده هايشان همديگر و بچه هاى پرسپوليسى را مى ديدند: «مى گفت اگر يك روز سر تمرين نيايم مريضم. من نمى توانم از بچه ها دور باشم» قابلمه دستش مى گرفت و مى رفت خوابگاه بچه ها. به بچه هاى شهرستانى تيم سر مى زد و برايشان غذا مى برد. لباس شان را هم گاهى وقت ها مى خريد و ديدنشان مى رفت اما در عمر ۵ ساله اش با نوجوان پرسپوليس پول نگرفت، يعنى ندادند، طلبكار بود.
پيش به سوى پيروزى
«ما همدوره هم نبوديم اما ۳ ماه از نزديك مى شناختمش. ۳ ماه براى فيلم «به سوى پيروزى» در باشگاه شاهين بودند. به نظرم نقش اش را خوب بازى مى كرد. وقتى حرف مى زد سرخ مى شد، واقعاً بچه سر به راه و قانعى بود. مرزهاى بزرگ تر، كوچك تر را خوب مى شناخت.» جعفر كاشانى از روزهايى گفت كه «به سوى پيروزى» در شاهين فيلمبردارى مى شد. از روزى كه فقط يك بار آرزو كرده بود مربى تيم ملى باشد؛ «من كه همه دوره هاى مربيگرى را گذرانده ام، چرا تيم ملى از من استفاده نمى كند؟» حيف كه زود تمام شد. دوره بچه كوچه نشاط خيلى زودتر از رسيدن به تيم ملى تمام شد و خانه اى كه از پدر، شاهينى بود؛ «پدرش ۴۵-۴۰ سال پيش طرفدار شاهين بود. آشنايى ما هم از همان جا شروع شد. پدرش شاهينى اصيل بود، البته آن موقع مجيد خيلى جوان بود. آشنايى من با خانواده او تا اين روزها ادامه داشت»
همايون بهزادى از كميته پيشكسوتان گفت، از اينكه مجيد سبزى هم بيمه شده بود؛ «زودتر از خانواده اش رسيدم. جنازه اش هنوز روى تخت بود. اصرار كردم كه نبرندش تا خانواده اش بيايند و خداحافظى كنند، نمى دانم چه حالتى داشت اما ... حيف، حتى يك بار هم داد و فرياد و عصبانيتش را نديدم.»
دور افتخار آخر
آخرين بارى كه از روى زمين بلندش كرده بودند ۲ سال پيش بود. وقتى نوجوانان پرسپوليس را بعد از سال ها قهرمان تهران كرد. آن روز شاگردانش از روى زمين بلندش كردند و به رسم شادى روى دست دور افتخار زد اما حالا شرايط فرق كرده بود. شاگردانش آمده بودند. آنها بلندش كردند، با اين حال كسى نمى خنديد. اشك ها هم اشك شادى نبود. بردندش تا ورزشگاه شيرودى، ورزشگاهى كه قهرمانان آخرين دور افتخارشان را آنجا مى زنند.
كسى دعوتشان نكرده بود اما همه آمده بودند. بهزادى، كاشانى، كلانى، ايرانپاك، آقابيك، غلامپور، مديرروستا، پنجعلى، عابدزاده، حجازى و خيلى هاى ديگر. هنرمندان هم آمده بودند. مجيد سبزى دور افتخارش را زد و براى هميشه رفت تا كوچه نشاط؛ «بهشت زهرا، قطعه ۲۵۹ نام آوران».

 

نقل از روزنامه ایران ورزشی